Lampart ze szczytu Kilimandzaro by LARIONOWA OLGA

Author:LARIONOWA OLGA [LARIONOWA OLGA]
Language: pol
Format: epub
Tags: General Interest
Published: 2010-11-11T11:11:00.918000+00:00

159

Potem był wieczór i noc, i ranek, i dzień cały – które minęły wypełnione czymś i dziwnie niezauważalne. Kiedyś w dzieciństwie musiałem przebiec przez tlącą się łąkę torfową. Okryłem głowę kurtką namoczoną w rowie z wodą i pobiegłem pochylony, nisko, potem pas dymu się skończył, więc dalej już szedłem, szedłem bardzo wolno, oddychając pełną piersią i ostro czując każdy odcień trawy, i w ogóle wszystko, czego dawniej nie zauważałem podczas swoich spacerów. A potem znów był pas dymu i znów biegłem, nie wiedząc, jak długo, co jest dokoła mnie i kto jest ze mną. I teraz nie mogłem sobie przypomnieć, kto wtedy był ze mną.Rozdział IX

Tak się złożyło, że wybrałem się do Chaty dopiero pod wieczór. Oczywiście należało odłożyć przejażdżkę do jutra i z korzyścią spędzić tam przynajmniej pół dnia, ale czekałem na to cały tydzień i niech to diabli, jeśli byłbym zdolny przeczekać jeszcze dwadzieścia cztery godziny w tym raju.

Powiedziałem, że jadę niedaleko.

A Ill znów nie było w Chacie. Nikczemnie się uśmiechając Dżabża doniósł mi, że poleciała do Paryża odnotować się w kolejce na „Hamleta”. Na moje szczęście w ubogiej bibliotece na boi klasyka była reprezentowana dość znośnie i nie musiałem zgadywać teraz, co to takiego „Hamlet” – autoportret, symfonia czy koktajl. Wprawdzie dotąd nie słyszałem, żeby gdziekolwiek wystawiano tę tragedię.

Dżabża kręcił głową w takt swoich myśli. Był dziś dziwnie podekscytowany i niespokojny. Czekał na Ill? Czemu miałby się o nią niepokoić, przecież nie pierwszy raz odlatywała na kilka tysięcy kilometrów stąd. A może wcale nie chodzi o Ill? Przecież czeka,

czeka już kilka lat. Z własnego doświadczenia wiedziałem, że czasem ni stąd, ni zowąd oczekiwanie bierze nad człowiekiem górę i zaczyna on wtedy działać i mówić tak, jakby już nie był sobą i w ogóle na nikogo nie czekał, i wszystko na świecie było żartem, i im bardziej w takich przypadkach stara się być sobą, tym mniej mu się to udaje, i jeżeli wtedy rozmawia z kimś mądrym, on doskonale to wszystko widzi.

–No dobrze – powiedziałem, mając na myśli kolejkę na „Hamleta” – przeczekać dwa lata to nie taki znów wielki heroizm.

–Tak sądzisz? – spytał Dżabża i zrozumiałem, że mówi o sobie.

Trochę się rozzłościłem.

–Czy ci się nie wydaje, że teraz tak jakoś lekko się czeka? Wam tu w Chacie pewnie wszystkim razem darowano co najmniej pięćset lat jeszcze, więc cóż znaczą dwa lata dla kogokolwiek z was? Kiedy się oczekuje długo, najgorsze jest zaczynać dzień od myśli: czy żyje ten, na kogo czekasz. Można wam pozazdrościć. Dobrze wiem, że dokądkolwiek by odleciał ten czy ów spośród was, zawsze go zobaczycie, jeśli nie w pełni zdrowia, to w każdym razie żywego.

Dżabża uśmiechnął się smutno.

–Z początku też tak myśleliśmy – odrzekł spokojnie, nie zwracając uwagi na mój rozdrażniony ton. – Ale kiedy wrócił „Teodor Nette”… Słyszałeś o nim?

Szczerze mówiąc, o „Teodorze Nette” wiedziałem tylko to, że zawsze od niepamiętnych czasów istniał na Ziemi statek o tej nazwie. Najpierw to był statek parowy. Potem uniwersalny mobil. A później planetarny. Kiedy jeden statek się zużył, budowano drugi, jeszcze lepszy i nazywano go tym samym imieniem.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.